(หาก ท่าน ใหม่ ที่ นี่ คุณ อาจ ต้องการ สมัคร RSS / Atom ที่ ฉัน. ขอ ขอบคุณ สำหรับ การ เยี่ยม ชม! - Michael)
โอกาส ที่ คุณ ไม่ เคย รู้ ที่ เขา ได้ แต่ ขณะ นี้ ปก ออก มา ใน กีฬา แสดง แม้ว่า ฉัน อาจ 12 ใน เวลา ที่ เมื่อ ฉัน พบ ข้อมูล เกี่ยว กับ เขา และ ยัง คง จำ. ถ้า มี เรื่อง วิธี การ ที่ คุณ ไม่ สามารถ บอก ผู้ ที่ สามารถ ตัด เมื่อ มัน ได้ มี มายัง กรีฑา เขา ต้องการ จะ เป็น.
เขา Lebron ก่อน Lebron, โก เบ แม้ Kevin Garnett. Freshmen วิทยาลัย เข้า มา ที่ เครื่อง ลง บน ปก ของ กีฬา แสดง. 1,993 คือ เมื่อ คุณ มี ชนชั้น กลาง จะ ค่อนข้าง ใหญ่ มี เครื่อง คอมพิวเตอร์ หรือ โมเด็ม wealthier มี คอมพิวเตอร์ และ เข้าถึง เครือ ข่าย ก่อน Windows 95. มัน เป็น คน เวลา ยัง คง สามารถ กล่าว ว่า รัก ใน ที่ สาธารณะ Michael Jackson.
หาก เขา ต้องการ รับ เกิด 5 ปี ภายหลัง Lopez จะ ถูก ร่าง บน 5 เลือก ออก จาก โรงเรียน มัธยม. แต่ เขา อยู่ ใน โรงเรียน 4 ปี และ ได้ แสดง ความ ยินดี กับ มัน โดย การ เลือก ใน รอบ แรก ช้า, สูญ เสีย ล้าน ดอลลาร์ ใน กระบวนการ. เขา maxed out ศักยภาพ ของ เขา เร็ว เกินไป และ hype ไม่ ได้ ปฏิบัติ.
นี่ เป็น บทความ ที่ ดี จาก อดีต ใน ตำนาน ที่ ไป เป็น ที่-ไม่-คือ:
ยิง ดวง จันทร์
โดย Susan Orlean
New Yorker
22 มีนาคม 1993
http://www.susanorlean.com/articles/shoot_the_moon.html
ผู้ชาย สี ขาว ใน เหมาะสม ตาม Felipe Lopez ทุก ที่ ที่ เขา ไป. ชีวิต Felipe ใน Mott ที่พัก ใน South Bronx. เขา เป็น หนุ่ม สาว ที่ ข้าว High School ซึ่ง เป็น ที่ มุม ของ 124 Street และ Lenox Avenue, ใน Harlem และ เขา เล่น ระวัง สำหรับ ทีม บาสเกตบอล โรงเรียน Raiders ข้าว. ผู้ชาย สี ขาว มี แพร่หลาย. พวก เขา มัก ไม่ พลาด หนึ่ง ของ เกม Felipe หรือ แข่งขัน. พวก เขา ได้ ระลึก แน่นอน นาที ที่ ดี ที่สุด ของ เขา เล่น. พวก เขา เป็น เจ้าหน้าที่ ใน สภาพ ร่างกาย ของ เขา. พวก เขา ชม เท้า ของ เขา ที่ มี ขนาด ใหญ่ และ เรือ ท้องแบน รูป และ wrists ซึ่ง มี หลวม, เคลื่อนไหว อ่อน นุ่ม ของ เขา. ไม่ นาน มา แล้ว ผม นั่ง กับ คน ขาว ที่ เกม ระหว่าง ข้าว และ All Hallows High School. บันเทิง halftime ของ ฉัน ถูก ฟัง อภิปราย สอง ของ พวก เขา - เสือป่า วิทยาลัย และ ผู้รับ เหมา Westchester ผู้ สูง พัดลม บาสเกตบอล โรงเรียน - เกี่ยว กับ ว่า Felipe ก็ เพิ่ม ขึ้น นิ้ว ครึ่ง กว่า ทำลาย Christmas. "ฉัน รู้ ว่า เด็ก นี้" ทหาร พราน กล่าว ว่า เป็น ครึ่ง หลัง เริ่ม ต้น. "นิ้ว ครึ่ง ไม่ใช่ สิ่ง ที่ ฉัน พลาด. ผู้ชาย สี ขาว เชื่อ ว่า Felipe เป็น โรงเรียน ที่ ดี ที่สุด ผู้ เล่น สูง บาสเกตบอล ใน ประเทศ. พวก เขา มัก จะ เปรียบเทียบ เขา ไม เคิ ล จอร์แดน และ มี เดิมพัน ที่ เขา จะ กลาย เป็น หนึ่ง ใน ยิ่ง เล่น บาสเกตบอล ให้ ออก จาก New York City ตั้งแต่ Kareem อับ ดุล-Jabbar. การ คาด คะเน นี้ จะ ให้ พวก เขา ด้วย การ ระงับ, ตื่นเต้น เผ็ด และ สังหรณ์ ใจ ยินดี. ต่อ ไป นี้ Felipe เป็น เช่น แขวน รอบ กับ คน ที่ คุณ คิด ว่า จะ ชนะ การ จับ สลาก someday.
ใน ขณะ นี้ คือ Felipe หก ฟุต ห้า. เขา ต้องการ จะ หก ฟุต เจ็ด. รองเท้า ของ พระองค์ คือ ขนาด 12. เขา ซื้อ กางเกง ของ เขา ที่ ใหญ่-and-สูง-ร้าน ชาย. หู ซึ่ง มี ขนาด เล็ก และ สูง ตั้ง พระองค์ เล็ก ๆ ดู exaggeratedly เพราะ เขา ทำให้ ผม ของ เขา shaved ใกล้ เคียง กับ กะโหลก ศีรษะ ของ เขา. เขา ได้ blackish-ตา สี น้ำตาล และ มี ขนาด ใหญ่ ลิ้น คึกคัก - ฉัน รู้ นี้ เพียง เพราะ ลิ้น ของ เขา บาง ครั้ง sticks out เมื่อ เขา คือ การ เล่น อย่าง หนัก และ ต่อ ผิว ซึ่ง เป็น สี เข้ม มาก ของ เขา ดูเหมือน ว่า ชายธง สีชมพู. เสียง ของ พระองค์ คือ slurry; ทุก คำ ของ เขา มี ขอบ รอบ. เขา เป็น ผอม เป็น เสา ถั่ว และ มี shins ยาว forearms บาง และ คม เข่า chiselled. มือ ของ พระองค์ เป็น มโหฬาร. เดิน ลง ถนน เขา มาก ของ ลักษณะ เนื่องจาก ความ สูง ของ เขา แต่ เขา เป็น แน่นอน ไม่ ม้า ของ เด็ก - ไม่ หนึ่ง คน บรรดา-ชาย ขนาด ผู้ fleshed ใน ระดับ ห้า และ รูป แบบ ที่ ผู้ใหญ่ ที่ อยู่ ใน สถาน ที่ โดย เวลา ที่ พวก เขา กำลัง สิบ สาม. เขา เป็น โครง ทั้งหมด: เขา ไม่ ได้ มี ลักษณะ เหมือน ถูก ขึง-เฉลี่ย จาก บุคคล ขนาด - เขา ดูเหมือน ว่า ร่าง ของ บุคคล ที่ มาก ซึ่ง ยัง ไม่ ได้ สี ระบบ
ใน ศาล ร่างกาย ของ Felipe ดูเหมือน ผิด ปกติ จัด ดี. การ เคลื่อนไหว ของ พระองค์ เป็น อย่าง รวดเร็ว และ ของเหลว. ฉัน ได้ เห็น เขา ใบ แนว นอน ผ่าน อากาศ บาง. สูง เล่น โรงเรียน มัก จะ หยาบ และ lumbering และ พวก เขา ส่วน ใหญ่ ยิง ตรง แนว แต่ Felipe มี สง่า, เกม ชื่น. เขา ช่วย ลอยตัว ติด รอบ ขอบ ของ ศาล แล้ว น้ำพุ กับ ลูก และ อยู่ sprints. เมื่อ เขา ย้าย ไป ยัง ตะกร้า นั้น มัน ดู ราวกับ ว่า เขา ความเร็ว ส เก็ ต จาก นั้น กึก เขา เป็น อาคาร สูง ใน อากาศ ที่ สะท้อน และ ใบ. พี่ ของ พระองค์ คือ เรียบ และ สวย ด้วย arc เป็น วงแหวน. ขณะ นี้ เขา เฉลี่ย twenty-หก จุด และ เก้า rebounds ต่อ เกม และ เขา อยู่ ใน ระยะ ที่ ยอด เยี่ยม ของ ทุก เวลา สูง โรงเรียน คะแนน บันทึก สำหรับ New York State. เขา ได้ มอง เห็น ศาล ดี มือ อ่อน ว่องไว สาม ยิง จุด และ ความเร็ว ใน การ ใช้ ลูกบอล ภายใน และ ต่ำ. เขา เป็น คน ปกติ ที่ เร็ว ที่สุด ใน แตก เร็ว. เขา สามารถ จัดการ กับ ลูก ต้องการ รักษา จุด และ เขา beats เล่น ใหญ่ defensively เนื่องจาก ความ รวดเร็ว และ การ ควบคุม ร่างกาย ของ เขา. เมื่อ เขา ไม่ อยู่ ใน ศาล แต่, ทาง เดิน เขา จะ ยุ่งยาก และ เลอะเทอะ. เขา น่า จะ เดิน ไป ทาง นี้ จุด ประสงค์ เพื่อ ให้ แสงสว่าง ขนาด ของ เขา และ แฝง ความ โปรดปราน ของ เขา.
ก่อน ที่ จะ พบ Felipe คน บอก ฉัน ฉัน พบ เขา น่า กอด. ฉัน รู้ ทุก อย่าง เกี่ยว กับ เขา - ที่ เขา เป็น เด็ก ผู้ชาย ที่ เขา เป็น เด็ก วัยรุ่น ที่ เขา เป็น หก ฟุต ห้า วัยรุ่น jock เด็ก - ทำ นี้ สวย เหลือเชื่อ แต่ เปิด ออก มา เป็น จริง. เขา เป็น คน จริง sweetest ฉัน รู้. ที่ จุด ใน ช่วง เวลา ของ เรา กัน บาง นั้น เกิด ขึ้น กับ ผม ว่า เขา จะ เป็น นัก ธุรกิจ บาสเกตบอล มาก เพราะ ดูเหมือน ว่า เขา เชื่อ และ อยาก - บุคลิก เหมาะ สำหรับ ดึงดูด ภาพ ใหญ่ การ แข่งขัน ใน สนาม บาสเกตบอล. มัน เกิด ขึ้น ว่า เขา ไม่ใช่ บิต อย่าง น้อย ของ นัก ธุรกิจ. แต่ เขา ยัง ไม่ เกือบ เป็น เหมือน เด็ก และ อยาก เป็น เขา ปรากฏ. เมื่อ เขา บอก ฉัน ว่า เขา ชอบ ให้ คน คิด ว่า เขา เป็น คน โง่ เนื่องจาก แล้ว พวก เขา จะ ไม่ กล่าวโทษ เขา เป็น คน เสแสร้ง. เขา ยัง กล่าว ว่า เขา ชอบ เป็น มิตร กับ ทุก คน เพื่อ ให้ ไม่มี ใคร จะ เข้าใจ เขา figuring out ผู้ ที่ เขา ไว้ใจ.
Felipe ไม่ พูด ภาษา อังกฤษ ได้ ทุก เมื่อ เขา ย้าย ไป New York จาก สาธารณรัฐ โดมินิกัน สี่ ปี ที่ ผ่าน มา แต่ เขา ได้ อย่าง รวดเร็ว ขึ้น เลือก วลี บาง รวม ทั้ง ความ ผิด พลาด "กระดาน" "เขา เป็น bugging out" "ได้ รับ นรก จาก สี "และ" โธ่ ดี. "ฉัน ตอน นี้ เขา พูด ภาษา อังกฤษ สบาย ด้วย สำเนียง โดมินิกัน อุดม - เกลือกกลิ้ง คำ และ คลิก กัน เช่น หิน เป็น tossed ใน ผี้ ขัด. "โอ้ ความ ดี ของ ฉัน" ยัง คง เป็น วลี ที่ เขา ชื่น ชอบ. คือ การ แสดงออก อรรถประโยชน์ ที่ reveals ถ่อมตัว, มารยาท ของ เขา ความ บริสุทธิ์ใจ ของ เขา และ สภาวะ ปกติ ของ จิตใจ ของ เขา ซึ่ง เป็น หนึ่ง น่า ประหลาด ใจ และ ตรง ไป ตรง มา ใน ลักษณะ เด่น ของ ชีวิต ของ เขา. ฉัน เคย ได้ยิน เขา ใช้ แสดง ความ คิดเห็น ใน คาด ว่า someday จะ มี เครื่องเล่น มากมาย และ มี ชื่อเสียง ใน NBA และ ใน ความ จริง ที่ เขา เพิ่ง เปิด ครึ่ง ล้าน ดอลลาร์ โดย คน จาก สเปน ที่ จะ นำ กัน บ้าน ของ เขา และ มา เล่น ใน ลีก ของ พวก เขา และ ใน ความ จริง ที่ เขา ถือ แล้ว ส่ง ออก ชาติ เชื้อ โดย ประชาชน ของ สาธารณรัฐ โดมินิกัน ที่ มี การ นับ ที่ เขา เป็น คน แรก โดมินิกัน ใน NBA และ ใน ข้อเท็จจริง ที่ ว่า เขา จะ เติบโต อย่าง รวดเร็ว เพื่อ ที่ เขา ล้ม เหลว เมื่อ รับ รู้ กางเกง ของ เขา. บาง ครั้ง เขา จะ ใช้ วลี ใน กรณี ที่ เพื่อน ร่วม ทีม และ เพื่อน ของ เขา อาจ กิน กล่าว ว่า ไดนามิก more. คืน หนึ่ง ใน ฤดู หนาว นี้ ฉัน นั่ง รอบ ที่ โรงเรียน กับ Felipe และ เพื่อน ร่วม ทีม ของ เขา ดู วีดีโอ เทป ก่อน ไม เคิ ล จอร์แดน ไฮ ไล ท์. เทป ได้ รับ การ แก้ไข เพื่อ ความ ตื่นเต้น สูงสุด และ ส่วน มาก ของ ชาย ใน ทีม งาน ได้ ตอบ สนอง กับ การ ก่อสร้าง ตาม แบบ บะ โรค มาก ขึ้น ภาษา เหม็น. ที่ หนึ่ง จุด, จอร์แดน ได้ แสดง leaping อดีต Celtics ศูนย์ Robert เมือง และ คน กล่าว ว่า คุณลักษณะ โย ว่า, bro! เขา busting หน้า Chief's. "
"Busting หน้า เป็น ร่วมเพศ" เขา กล่าว กัน.
"Busting goddam เขา ใหญ่ หน้า ลา.
"เขา ก็ จะ มี on. ตอน นี้ ของ จอร์แดน ไป ดื่ม เหล้า กลิ่น เขา รัก ใหญ่ mama's ลา-ยา เสพ ติด เด็ก ลา ดำ.
ใน เทป ที่ จอร์แดน slammed บอล ผ่าน ใส่ ห ว่ ง และ เมือง ยู่ยี่ กับ พื้น. ขณะ ที่ ชาย อื่น ได้ applauding และ สาบาน, Felipe ย้าย ใกล้ ชิด กับ โทรทัศน์ แล้ว กล่าว ว่า admiringly "โอ้ ความ ดี ของ ฉัน."
ชีวิต Felipe คือ ผิด ปกติ บรรจุ ดี. เขา อยู่ อย่าง ใกล้ ชิด กับ ครอบครัว ของ เขา. เขา ชื่อ Luis Felipe หลังจาก ที่ พ่อ ของ เขา. น้อง นี พระองค์ เก่า เป็น ผู้จัดการ ของ ทีม ข้าว High School. Anthony เป็น ตาราง shouldered มนุษย์ มักมาก ของ twenty-ห้า ผู้ เล่น บาสเกตบอล สมัคร เล่น ใน สาธารณรัฐ โดมินิกัน และ ใน New York จน ได้ รับ บาดเจ็บ ข้อ เท้า ของ เขา ไม่ ดี ใน อุบัติเหตุ รถ. จนถึง เดือน ก่อน เมื่อ เขา ว่างงาน เขา ทำงาน ที่ printshop Manhattan และ มี หัวหน้า ผู้ นิยม บาสเกตบอล และ tolerated เวลา Anthony ใช้ กับ ทีม นี้. Anthony เป็น มัก อยู่ ห่าง จาก ฝั่ง ของ Felipe และ เมื่อ เขา มี เขา เป็น ปกติ peppering เขา กับ ทิศทาง และ ความ เห็น ใน ลูกผสม ของ สเปน และ ภาษา อังกฤษ: "Felipe, มั, มั muy! โค โม estas คุณ ไป เพื่อ ความ เข้มงวด เพื่อ วาง-up? "กี่ ครั้ง ต่อ เดือน, Anthony ทำให้ รอบ ของ ครู Felipe เพื่อ ดู ว่า ค่า เฉลี่ย B เขา ถือ up. "หาก เขา ไม่ ทำ อย่าง นั้น ฉัน จะ กลับ ไป และ ให้ คน ของ ฉัน รู้" นี กล่าว. "เป็น เรื่อง ดี ก็ สวย เป็น ดารา ที่ ยิ่ง ใหญ่ แต่ ถ้า เขา ไม่ ทำงาน เขา ไม่ เล่น." เมื่อ พ่อ Felipe ของ forbade เขา เดินทาง มา แข่งขัน เพราะ เขา ถูก ทอดทิ้ง ให้ ล้าง จาน. นี้ ร้อง Felipe ทำ แต่ ใน hindsight เขา เป็น ปรัชญา เกี่ยว กับ. "เขา ขวา" เขา กล่าว ". "ฉัน ไม่ ได้ ทำ อาหาร ของ ฉัน." Felipe ยัง ใกล้ Lou DeMello, โค้ช ของ เขา ใน ข้าว และ Dave Jones, โค้ช ของ เขา กับ Gauchos, องค์กร บาสเกตบอล ใน Bronx ที่ เขา เล่น ใน ช่วง ฤดู ร้อน และ Louis d'Almeida, ผู้ ก่อตั้ง Gauchos. Felipe กล่าว ว่า บาง ครั้ง เขา ได้ รับ คำ แนะนำ จาก แม่ บาสเกตบอล, Carmen ของ เขา และ จาก Maura Beattie, อาจารย์ ที่ ข้าว ผู้ tutors เขา ใน ภาษา อังกฤษ. ไม่ ของ พวก เขา เล่น. "คุณ รู้ ว่า? สิ่ง ที่ กล่าว Felipe. "พวก เขา รู้ สิ่ง." งาน อดิเรก หลัก ของ พระองค์ คือ การ นอน แต่ อดิเรก อื่น ๆ ของ เขา คือ การ พูด คุย ทาง โทรศัพท์ ชั่วโมง เพื่อ แฟน ที่ เป็น อเมริกัน ถิ่น ที่ อยู่ ของ Brooklyn และ พัดลม บาสเกตบอล ของ เขา.
บาง ครั้ง ชีวิต ของ เขา ดูเหมือน ว่า มี พลเมือง มาก เกินไป. เขา ได้ เพื่อ รับ ห่าง สี่ crates ตัว อักษร จาก coaches วิทยาลัย และ นายหน้า ทอย แอ่ว ที่ เขา. บาง คน ให้ พูด ถึง เสน่ห์ ของ ความ ที่นั่ง ขนาด ใหญ่ ของ พวก เขา arenas. บาสเกตบอล-กรรมการ ค่าย โทร ประจำ บอก ว่า พวก เขา ต้องการ Felipe Lopez เพื่อ เข้า ร่วม ประชุม. เจ้าหน้าที่ ของ สหพันธ์ บาสเกตบอล เปอร์โตริโก ของ ฤดู ร้อน ได้ ขอ เกียรติ ของ พระองค์ ฤดู ร้อน นี้. มี ผู้ บริหาร การ ตลาด องค์กร ที่ มาก ต้องการ เป็น เพื่อน ของ เขา เป็น. Crowding ทุก คน ไม่ ได้ เข้า สู่ ชีวิต ของ เขา ขอ เขา ดี. มี ผู้ ที่ อาจ ทำให้ เข้าใจ ผิด โดย เจตนา หรือ โดย ไม่รู้ เขา จะ. Felipe ได้ รับ การ เตือน จาก พ่อ เช่น เขา ไม่ เคย มี เพศ สัมพันธ์ โดย ไม่มี ถุง ยาง เนื่องจาก เด็กหญิง มี ผู้ ตี ต้องการ เขา จริงๆ อาจ มี ประเมิน เขา เป็น ชุด เป็น พ่อ ร่ำรวย. ปี ที่ แล้ว Felipe และ เครื่องเล่น อื่น ได้ รับ เชิญ ให้ ปรากฏ ใน เชิง พาณิชย์ โทรทัศน์ Nintendo และ การ ค้า เกือบ ต้นทุน วิทยาลัย ของ พวก เขา พวก เขา มี สิทธิ์ ล่ำสัน เพราะ ไม่มี ใคร มา เตือน พวก เขา ว่า เงิน รับ การ ค้า ได้ กับ กฎ ระเบียบ NCAA. มี คน ที่ อิจฉา ของ Felipe เป็น. มี coaches เป็น หัวใจ ของ พวก เขา เขา ได้ แตก เพราะ พวก เขา ไม่ ได้ ที่ หนึ่ง ของ วิทยาลัย Felipe สนใจ - Florida State, Syracuse, เซนต์ John's, Seton Hall, North Carolina, Georgia Tech, UCLA, อิน ดี แอ นา, Arizona, รัฐ โอไฮโอ และ แคนซัส. มี ผู้ coaches ใส่ กัน ทุก กลยุทธ์ อื่น ๆ นอกจาก เก็บ Felipe Lopez จาก ลูกชิ้น จะ. Opponents บาง คน จะ ออก ไป ทาง พวก เขา เล่น เขา หนัก. มี เด็ก ใน ทีม ของ เขา ที่ มี สัก ขม เกี่ยว กับ Felipe เป็น. และ มี contrarians ที่ ต้องการ ได้ รับ ใน ช่วง ต้น ของ backlash และ ดู หมอดู และ hype ทน โดย ประกาศ เขา เพียง สิบ แปด เพียง ตอน ต้น ใน โรงเรียน มัธยม, overrated แล้ว เป็น. การ ตอบ สนอง ของ พระองค์ ทั้งหมด นี้ จะ ดี กับ ทุก คน. ฉัน ไม่ เคย เห็น เขา โกรธ หรือ โกรธ แม้ แต่ เมื่อ เขา ไม่ เล่น ดี droops ร่างกาย ทั้งหมด ของ เขา และ เขา ดู สมบูรณ์ เศร้า ซึม. มี สายตา น่า กลัว เพราะ เขา รูป โหล เพื่อ ออก ต่อ ไป.
"รอ จนกว่า เด็ก นี้ ได้ รับ ตัว" รถ DeMello ชอบ กล่าว. ใน ระหว่าง ปฏิบัติ DeMello บาง ครั้ง จะ กระโดด ขึ้น และ ลง ใน หน้า Felipe และ เสียง โห่ ร้อง "Felipe! ทำให้ ท่าน เป็น ใหญ่! บาดแผล ที่ ดี ที่สุด ที่ ฉัน เคย ได้ยิน DeMello รัว ใส่ Felipe คือ ระหว่าง ปฏิบัติ หนึ่ง บ่าย เมื่อ Felipe ได้ เล่น ซม. DeMello strode ยัง ศาล ที่ ดู เวลา Felipe และ acidly กล่าว ว่า "คุณ หก-ห้า แต่ คุณ ทำให้ ติด กับ ดัก เช่น คุณ ห้า-eleven." Anthony Lopez แทบ จะ ไม่ สามารถ รอ จน ได้ รับ Felipe ร่างกาย ดังนั้น ใน บาง ครั้ง ใน ช่วง ฤดู เขา จะ เอา เขา ไป บันได ชัน ที่ 155 สถานี รถไฟ ใต้ดิน Street นอก ใน Bronx และ ให้ เขา ทำงาน ขึ้น และ ลง ร้อย สามสิบ ขั้น ตอน สอง สาม ครั้ง เพื่อ ให้ สามารถ ดำเนิน การ ตาม แนว speed. Felipe น้อย กว่า คลั่ง ไคล้ การ ออกกำลัง กาย นี้ แม้ว่า เขา appreciates ประโยชน์ ที่ เป็น กลุ่ม มาก ขึ้น อาจ ทำให้ เขา: "เมื่อ ฉัน แรก มา ที่ นี่ ฉัน จะ บอก guys ถูก มอง ที่ ฉัน และ คิด, ใคร คือ เด็ก ผอม? แล้ว พวก เขา จะ กล่าว ว่า เดี๋ยวก่อน ขอ '- แก้ตัว ภาษา ของ ฉัน -' หน้าอก ลา เขา. ' "
ร่างกาย Felipe เป็น ชิ้น ยัง ไม่ เสร็จ งาน. จะ ได้ รับ คน คิด. Tom Konchalski, บาสเกตบอล ทหาร พราน ที่ ตาม โรงเรียน ใน ภาค ตะวันออก เฉียง เหนือ ให้ แนะนำ ว่า หาก Felipe เพิ่ง เคย ต้องการ ให้ ขึ้น บาสเกตบอล เขา อาจ จะ โลก ผู้ วิ่ง แข่ง ระดับ. โค้ช DeMello กล่าว แก่ ฉัน เมื่อ นั้น มาก ที่สุด เท่า ที่ เขา hated การ ยอมรับ ว่า เขา คิด Felipe มี ร่างกาย ที่ สมบูรณ์ แบบ ของ คน ขอทาน. Felipe แม่ ของ ฉัน บอก ว่า แม้ว่า Felipe มา เป็น ผู้เชี่ยวชาญ รวดเร็ว สอด นาง คิด ว่า เขา ควร กรีด ความ สามารถ ใน การ เจาะ เพื่อ ตะกร้า และ ไป สิ้นสุด ใหญ่ - เขา กล่าว สีลม การ ประมูล dunk. I ครั้ง ที่ เธอ ถาม สไตล์ การ เล่น ที่ เธอ ต้องการ Felipe เพื่อ เลียน แบบ และ นาง ชี้ ไป ทาง ภาพ ของ ไม เคิ ล จอร์แดน และ กล่าว ว่า ใน สเปน "ถ้า เขา จะ กิน มาก ขึ้น เขา อาจ จะ ต้องการ ผู้ jumps."
พ่อ Felipe ของ ผู้ เล่น เบสบอล สมัคร เล่น ใน สาธารณรัฐ โดมินิกัน, คิด ว่า เขา เห็น ใน ลูก ของ เขา แสดง ของ baseman แรก และ steered Felipe ไป baseball เมื่อ เขา น้อย. แต่ Felipe ถูก ตี ใน จมูก โดย wild โยน และ ตัดสินใจ ว่า แม้ ความ นิยม ใน สาธารณรัฐ โดมินิกัน และ ความ สำเร็จ ballplayers โดมินิกัน มี ใน ประเทศ สหรัฐอเมริกา baseball ไม่ ได้ เกม ของ เขา. Maura Beattie, ครู สอน พิเศษ ภาษา อังกฤษ ของ เขา เป็น นัก เทนนิส ที่ ยอด เยี่ยม และ หนึ่ง วัน เพียง เพื่อ ความ สนุกสนาน เธอ เอา Felipe กับ เธอ ให้ ศาล. เธอ อยาก รู้ ว่า คน ที่ มี Felipe ของ การ สร้าง และ ความ สามารถ ได้ หลัก กีฬา ไม้ เทนนิส. เขา ตี เธอ. มัน เป็น ครั้ง แรก ที่ เขา ต้องการ ถือ ไม้ เทนนิส เทนนิส ใน ชีวิต ของ เขา. เวลา อีก ทั้ง สอง ของ พวก เขา ไป เล่น กอล์ฟ ขนาด เล็ก ใน Rockaway และ Felipe ผู้ ไม่ เคย ถือ ไม้ แบน ก่อน ที่ จะ ทำ หลุม ใน หนึ่ง. บาง ฤทธิ์ นี้ สามารถ ประกอบ กับ การ ประสาน งาน ทาง กายภาพ อัน ยิ่ง ใหญ่ และ biomechanical ข้อดี ของ การ เป็น ตะเกียบ และ อ่อน. Lopez Felipe เป็น แน่นอน นักกีฬา เกิด. แต่ เขา อาจ เป็น หนึ่ง ใน บรรดา กรณี rarer - บุคคล ที่ เกิด เพียง โชค ดี ทั้ง ชีวิต ที่ ดูเหมือน พาหนะ ต้อง พยายาม ฝัน และ ผู้ ที่ ฝัน ของ ผู้ อื่น ยึด. รัศมี ของ ดวง ชะตา นี้ จึง มี ประสิทธิภาพ ที่ ง่าย ลืม ว่า ใน ขณะ นี้ และ ระยะ ยาว, Felipe Lopez ยัง เพิ่ง วัยรุ่น ผู้ อพยพ ชีวิต ใน ละแวก น่า กลัว ใน South Bronx และ ไป ที่ โรงเรียน มัธยม ใน Harlem ซึ่ง สิ่ง เลว ร้าย เกิด ขึ้น ทุก วัน.
ขณะ นี้ มี ห้า hundred และ eighteen thousand ชาย ผู้ เล่น สูง โรงเรียน บาสเกตบอล ใน สหรัฐอเมริกา. เหล่า นี้ เพียง nineteen thousand จะ ท้าย ใน ทีม โรงเรียน - ไม่ ได้ สี่ ร้อย ละ. น้อย กว่า ร้อย ละ หนึ่ง จะ เล่น สำหรับ ฝ่าย หนึ่ง วิทยาลัย - การ แข่งขัน ที่สุด. บัญชี ราย ชื่อ NBA ปัจจุบัน มี สาม hundred และ sixty-seven เล่น และ ใน แต่ละ ปี เพียง สี่ สิบ หรือ ห้า สิบ ผู้ เล่น ใหม่ drafted. เหล่า นี้ แสดง ว่า จะ มี ตัวเลข คือ อะไร ผิดหวัง สำหรับ หลาย ผู้ เล่น สูง โรงเรียน บาสเกตบอล. ผิดหวัง นั่น คือ ไม่ สมส่วน ใน หมู่ วัยรุ่น ดำ. การ สำรวจ ล่าสุด ของ สูง นักเรียน โรงเรียน โดย มหาวิทยาลัย ภาค ตะวันออก เฉียง เหนือ ของ ศูนย์ ศึกษา การ กีฬา ใน สังคม รายงาน ว่า fifty-เก้า ร้อย ละ ของ นักกีฬา วัยรุ่น สี ดำ คิด ว่า พวก เขา จะ ยัง คง เล่น ทีม วิทยาลัย เทียบ กับ thirty-เก้า ร้อย ละ ของ สี ขาว วัยรุ่น-agers. เพียง ร้อย ละ สิบ หก ของ นักกีฬา สี ขาว คาด ว่า พวก เขา จะ เล่น เพื่อ pros นั้น forty-สาม ร้อย ละ ของ blacks คาด ว่า พวก เขา และ เกือบ ครึ่ง หนึ่ง ของ เด็ก ทั้งหมด ที่ กล่าว ว่า พวก เขา คิด ว่า มัน จะ ง่าย ขึ้น สำหรับ ผู้ชาย สี ดำ เป็น มือ อาชีพ เล่น บาสเกตบอล กว่า จะ เป็น นัก กฎหมาย หรือ แพทย์. Scouts ได้ บอก ฉัน ว่า ทุก คน ใน ทีม ข้าว อาจ จะ สามารถ ได้ รับ การ ศึกษา ฟรี โดย วิทยาลัย การ เล่น บาสเกตบอล และ จนถึง ขณะ นี้ ผู้ เล่น ทั้งหมด ได้ รับ การ สรรหา ตัว อักษร จาก โรงเรียน หลาย. Scouts มี ยัง กล่าว ว่า จะ ต้อง ทำงาน อย่าง ผิด ปกติ ใด ของ ชาย ใน ทีม อื่น ๆ กว่า Felipe เพื่อ ขึ้น ไป NBA
ทุก ดังนั้น บ่อย พยากรณ์ scouts 'ผิด. บาง ปรากฏการณ์ สูง เล่น โรงเรียน ได้ รับ บาดเจ็บ หรือ เฉื่อยชา หรือ ไขมัน หรือ ติด ยา addled หรือ เบื่อ หรือ ระดับ เพียง ปิด แล้ว หาย จาก การ กีฬา และ โดย เดียวกัน token ผู้ เล่น ของ ชื่อเสียง ไม่ เฉพาะ จะ นาน ๆ ออก จาก ออก จาก ไม่มี ที่ไหน เลย และ ประสบ ความ สำเร็จ. ที่ กรณี ที่ มี เอ็น บี เอ ทั้งหมด ดาว Karl Malone และ Charles Barkley ผู้ เล่น ทั้ง สอง ผ่าน มัธยม ใน ความ สับสน; แต่ อื่น ๆ เล่น NBA ได้ standouts เริ่ม ต้น ใน ช่วง ต้น ของ วัยรุ่น. คน ส่วน ใหญ่ ที่ สูง ตาม ทีม บาสเกตบอล โรงเรียน ที่ เต็ม ไป ด้วย เด็ก จาก ครอบครัว ยากจน และ ละแวก ใกล้ เคียง หยาบ ขอ แนะนำ ให้ เด็ก ไป วาง บาสเกตบอล ใน มุม มอง ไป ดู ไม่ เป็น หนังสติ๊ก เข้า บาง นิยาย ชีวิต ที่ มี ชื่อเสียง แต่ เป็น สิ่ง ที่ จริง - วิธี ออก เพื่อ ให้ ได้ ศึกษา เพื่อ เรียน รู้ วิธี การ ที่ แตก ต่าง กัน ทั่ว โลก ดี กว่า. ข้อเท็จจริง ที่ เพียง หนึ่ง ใน ล้าน คน ใน ประเทศ นี้ จะ ไม่ เล่น ใน เอ็น บี เอ เป็น แหลม มัก จะ ออก ไป ยัง เด็ก แต่ ที่ ยัง ไม่ ได้ จะ หยุด พวก เขา จาก การ ฝัน.
การ บอก ว่า คุณ อาจ จะ มี ที่ หนึ่ง คน ใน ล้าน จะ อ่อน ตัว ของ คน จำนวน มาก แต่ ไม่ ได้ ดูถูก หรือ Felipe สุดเหวี่ยง สนใจ ใน ตัว เอง. ใน ความ เป็น จริง blitheness เขา สามารถ ซึ่ง ทำให้ ตกใจ เกือบ. หนึ่ง เย็น เมื่อ เรา ร่วม กัน ฉัน จับตาดู เขา เดิน ผ่าน มา จัดการ ยา ใน 125 Street และ หยุด ยั้ง ขั้น ตอน ใน การ จราจร แล้ว เขา whiled ไป หนึ่ง ชั่วโมง ใน เร็ว อาหาร อาหาร ที่ สกปรก หลาย คน เป็น มิตร pestered ซ้ำ เขา เปลี่ยน . เขา hates รับ บาดเจ็บ ใน ศาล แต่ ใน โลก เขา ไม่ ระมัดระวัง ตัว เอง. เมื่อ รอบ ๆ เขา คุณ จะ ไม่ สามารถ ช่วย ให้ รู้สึก ว่า เขา เป็น เด็ก ตัว ที่ เป็น บัญชี ออม ทรัพย์ และ เป็น หนึ่ง ที่ ไม่มี ประกันภัย. แต่ เป็น รอบ ๆ เขา ยัง จะ ขนส่ง โดย มั่นใจ ไม่ ตื่นเต้น ของ เขา เกี่ยว กับ โชค - คือ ว่า มัน เกิด ขึ้น เพราะ เกิด ขึ้น และ ที่ จะ เกิด ขึ้น สำหรับ Felipe เนื่องจาก สิ่ง มี เจตนา จะ ไป ทาง เขา. ฤดู หนาว นี้ เขา และ ข้าว Raiders อยู่ ใน Las Vegas เล่น ใน ทัวร์ นา เมน ท์. หนึ่ง เย็น ไม่ กี่ ของ พวก เขา ได้ เข้าไป ใน คา สิ โน และ แนบ ตัว เอง ไป เครื่อง สล็อต. ไตรมาส แรก ของ Felipe ชนะ เขา หนึ่ง ร้อย quarters. ทุก คน บอก ให้ เขา หยุด ขณะ ที่ เขา ได้ หน้า แต่ เขา ยัง คง. "ฉัน อยาก เล่น" เขา กล่าว ". "ฉัน คิด ว่า ฉัน มี อะไร ก่อน ที่ จะ เริ่ม ต้น ตอน นี้ มี บาง อย่าง เพื่อ ฉัน อาจ รวม ทั้ง การ เล่น. ดังนั้น ฉัน ใส่ ไตรมาส เพิ่มเติม บาง ส่วน ใน และ - โธ่ พุทโธ่! - ข้าพเจ้า twelve hundred quarters more. สิ่ง ที่ ฉัน สามารถ กล่าว ว่า?
ที่ สาม o'clock หนึ่ง บ่าย ฤดู หนาว นี้ ฉัน ก็ ไป ยัง โรงเรียน มัธยม ชม Felipe และ ปฏิบัติ ทีม ข้าว. ฉัน ไม่ เคย เจอ Felipe ก่อน บ่าย ว่า แต่ ฉัน ได้ยิน มาก เกี่ยว กับ เขา จาก เพื่อน ผู้ ปฏิบัติ ตาม บาสเกตบอล โรงเรียน สูง. มัน เกิด ขึ้น Felipe ชื่อเสียง ของ เขา มัก จะ precedes. ก่อน ที่ เขา ย้าย ไป ประเทศ นี้ เขา อาศัย อยู่ ใน ซาน ติ อา โก ใน สาธารณรัฐ โดมินิกัน. ครอบครัว Lopez ถูก ออก จาก สาธารณรัฐ โดมินิกัน ใน งวด สำหรับ สามสิบ ปี. ยาย ได้ ย้าย ไป New York ใน อายุ หก สิบ เศษ ตาม ด้วย พ่อ Felipe ใน 1,982 แล้ว ใน 1,986 โดย แม่ ของ เขา และ Anthony. สาม ปี Felipe อยู่ ใน สาธารณรัฐ โดมินิกัน กับ พี่ ชาย ก่อน อื่น ภาพยนตร์ และ น้อง สาว, Sayonara เขา. ที่ แปด อายุ เขา เริ่ม เล่น บาสเกตบอล ใน leagues จังหวัด บาง ครั้ง การ bumped ถึง กลุ่ม อายุ เก่า เพราะ เขา ได้ ดี ดังนั้น. แล้ว เขา ก็ ไป. "ฉัน ได้ยิน มาก ของ Dominicans เกี่ยว กับ วิธี การ ที่ ดี เขา ได้ รับ" นี กล่าว ว่า ขณะ นี้. "มัน ทำให้ ฉัน อยาก รู้ อยาก เห็น. เมื่อ ฉัน เหลือ เขา ใน สาธารณรัฐ โดมินิกัน เขา เป็น เพียง ตัว เล็ก ที่ ฉัน นายจ้าง จะ ทั่ว. เขา - คุณ ฉัน รู้ คน ที่ แต่งตัว ประหลาด การ แสดง. "ฉัน เมื่อ ได้ รับ วีซ่า เพิ่มเติม, ใน ปี 1989, Felipe และ Sayonara ย้าย ไป New York. Anthony เอา Felipe ไป สนาม เด็ก เล่น ใกล้ พาร์ ท เมน ต์ ของ ครอบครัว และ ท้าทาย เขา หนึ่ง ใน หนึ่ง ตัดสินใจ ที่ มี ข่าว เล่าลือ จริง แล้ว เอา ให้ เขา ลอง สำหรับ Gauchos. Lou d'Almeida กล่าว ว่า ผู้ ถูก แล้ว พูด ถึง โดย Felipe แล้ว. จำนวน สูง coaches โรงเรียน มี ปัญญา ใน Felipe ตาม เวลา ที่ เขา เริ่ม โรงเรียน. Lou DeMello แรก เห็น เขา ใน ทัวร์ นา เมน ท์ citywide สำหรับ รอง ผู้ เล่น สูง. Felipe ได้ ใน คน เล็ก กอง. "เขา ดู คล้าย มนุษย์ ใน หมู่ ชาย" DeMello กล่าว ว่า ขณะ นี้. "ถ้า ฉัน ขอ ฉัน จะ เอา เขา แล้ว และ เขา เริ่ม ต้น แล้ว ใน varsity ข้าว. ฉัน สาบาน เพื่อ พระเจ้า. ใน ขณะ ที่ เขา เป็น ใน ระดับ แปด. "
ข้าว High School มี ขนาด เล็ก ทั้งหมด ชาย โรงเรียน คาทอลิก ที่ ก่อตั้ง ขึ้น ใน 1,938 และ ทำงาน โดย การ รวม กัน ของ พี่น้อง คริสเตียน. มัน เป็น โรงเรียน มัธยม คาทอลิก เท่านั้น ยัง เปิด ใน Harlem. ขณะ นี้ มี ประมาณ สี่ hundred นักเรียน. เรียน สอง thousand เหรียญ ปี ซึ่ง จำนวน ของ นักเรียน สามารถ จ่าย ได้ เฉพาะ กับ ความ ช่วยเหลือ เงิน ทุน จาก ผู้ สนับสนุน ภาค เอกชน รวม ถึง บาง แฟน บาสเกตบอล. ที่ โรงเรียน นักเรียน จะ ต้อง ใส่ เน็ ค ไท, กางเกง จริง และ รองเท้า จริง ผ้าใบ ไม่. นอกจาก นี้ ยัง มี ข้อ ห้าม ต่อ beepers. โรงเรียน ที่ อยู่ ใน อาคาร อิฐ เป็น ก้อน เล็ก ๆ เข้า กับ คน ตาบอด ใน 124 Street, ใกล้ บาง luncheonettes จีน บาง ตัวแทน จำหน่าย แตก และ บาง tenements ว่าง มี ลม พัด แรง. มาก พาณิชย์ อลหม่าน คือ ดำเนิน การ ใน sidewalks ใกล้ เคียง และ ปี ก่อน โต้เถียง ธุรกิจ ใน ซอย ข้าม จาก โรงเรียน ได้ รับ การ แก้ไข ด้วย อาวุธ กึ่ง อัตโนมัติ แต่ สร้าง ตัว emanates ถ่วง และ สงบ. ภายใน จะ เป็น ฝอย แต่ หนักแน่น และ น่า. มี ลิฟต์ มี แต่ มัก จะ ไม่ ทำงาน; ยิม ซึ่ง ตรง บริเวณ ส่วน ใหญ่ บน ชั้น สอง ของ โรงเรียน เป็น อย่าง สำคัญ walkup ชั้น sixth-. สนาม บาสเกตบอล เพียง fifty-ห้า ฟุต ยาว แทน ปกติ ninety-สี่ และ ผนัง น้อย กว่า เท้า จาก นอก. มัน จะ มี คุณสมบัติ ตาม ระเบียบ ขนาด ใน คน เล็ก ๆ. ข้าว มี การ เล่น เกม ใน ห้อง ยิม ยืม - ปกติ สถาน ที่ Gauchos 'ใน Bronx.
ใน ขณะ ที่ รถ DeMello แรก ได้ยิน เกี่ยว กับ Felipe Lopez, ข้าว Raiders ได้ ชนะ แบบ บันทึก การ สูญ เสีย แปด และ สิบ สาม, รุ่ง ริ่ ง สิบ ปี เครื่องแบบ เก่า และ ปมด้อย. บาสเกตบอล คาทอลิก ลีก ใน New York City เป็น สถาน ที่ เลว ร้าย ยิ่ง สำหรับ ใด ๆ เหล่า นี้. ตั้งแต่ eighties ต้น ที่ โรงเรียน คาทอลิก ใน New York มี rivalries รุนแรง รองเท้า จินตนาการ และ เครื่องแบบ จาก กีฬา มิตร บริษัท สินค้า และ ส่วน มาก ของ ผู้ เล่น ที่ ดี ที่สุด ใน เมือง. ทีม College และ NBA มี การ โหลด กับ New York City ศิษย์ เก่า คาทอลิก ลีก: Jamal Mashburn, ขณะ ที่ เคนทักกี, เข้า สำคัญ Hayes; Nets 'Kenny ภาพยนตร์ และ Houston Rockets' Kenny Smith ไป หัวหน้า บาทหลวง Molloy; Pacers 'Malik Sealy, Syracuse ของ Adrian Autry และ North Carolina ของ Brian Reese ทั้งหมด ไป เซนต์ Nicholas ของ Tolentine; Pistons 'อดีต Polynice เข้า Hallows ทุก Chris Mullin ของ Golden รัฐ ไป Xaverian; Mark Jackson, ตอน นี้ ของ กรรไกร ที่ ไป โคน Loughlin. ข้าว ได้ รับ รางวัล เมือง Catholic-แชมป์ โรงเรียน ใน 1,966 และ ดำเนิน การ ต่อ ไป อย่าง มั่นคง เป็น ธรรมดา กว่า สาม ทศวรรษ ถัด ไป. สี่ ปี ที่ แล้ว Lou DeMello เอา ไป เป็น โค้ช ใหญ่. ครั้ง แรก เขา persuaded Nike - และ ภายหลัง Reebok สนทนา - เพื่อ บริจาค รองเท้า และ เครื่องแบบ ให้ ทีม งาน. แล้ว เขา เริ่ม หัวเราะ เยาะ เล่น งาน คน เล็ก ที่ อาจ มี อนาคต ที่ ข้าว. Coaches Gaucho มี ความ สัมพันธ์ ฉัน มิตร กับ DeMello และ เริ่ม ชี้ ผู้ เล่น ต้องการ Felipe ทาง เขา. ปี นั้น ข้าว Raiders ถึง finals ของ แชมป์ เมือง. ปี นี้ พวก เขา จะ ถูก จัด อันดับ ใน ด้าน บน ยี่สิบ โรงเรียน ชาติ - ครั้ง แรก ที่ พวก เขา ได้ รับ การ จัด อันดับ มี การ twenty-เจ็ด ปี.
โค้ช DeMello สั้น และ ตัด และ มี ดวงตา สดใส และ หนวด ขนาด ใหญ่ และ อากาศ ที่ รุนแรง ผิด ปรกติ เช่น ใคร ที่ เป็น เพียง เกี่ยว กับ การ จาม. แต่ง กาย ปกติ ของ พระองค์ ประกอบด้วย เหมาะสม warmup ไนลอน ที่ มี มาก อย่าง ไม่ เห็นแก่ ตัว ขนาด. ครั้ง แรก ที่ ฉัน เห็น เขา ใน เสื้อผ้า ถนน เขา ดู ประหนึ่ง ว่า มี คน มา ให้ ทาง อากาศ ของ เขา ออก. เขา พูด ด้วย สำเนียง New York แต่ ใน ความ เป็น จริง ที่ เขา ถูก คลอด ใน บราซิล และ เล่น ฟุตบอล มี. พิเศษ สร้าง แรง บันดาล ใจ ของ พระองค์ คือ การ ปฏิเสธ กรอบ ห่อ รอบ hint หวาน ของ ความ เป็น ไป ได้ redemptive - ติด ก่อน แครอท. เมื่อ อยู่ ทีม งาน เขา จะ ชอบ ไป มนต์ เหมือน repetitions ของ maxims เขา เช่น "ฟัง up. ฟัง up. ฉัน ต้องการ ให้ คุณ ไป กับ ร่างกาย ของ คุณ. ไป กับ ร่างกาย ของ คุณ. ไป กับ ร่างกาย ของ คุณ. ฉัน ต้องการ ให้ คุณ ให้ เท้า ของ คุณ ใน สี. เท้า ของ คุณ ใน สี. เท้า ของ คุณ ใน สี. ใน การ ทาสี. และ วาง ลูก บน พื้น. บอล บน พื้น. บน พื้น.
บ่าย นี้ เฉพาะ รถ DeMello ถูก ทำให้ หลับ โดย เฉพาะ. ทีม งาน ได้ รับ การ พร้อม สำหรับ แรก out-of-แข่งขัน เมือง ปี เสน่ห์ เมือง / Big Apple ท้าทาย ใน Baltimore ที่ จะ เล่น ใน Baltimore Arena และ televised ใน ช่อง เคเบิล. Raiders จะ หัน Baltimore Southern High School หนึ่ง ใน ทีม ที่ ดี ที่สุด ใน พื้นที่. เมื่อ มา ถึง ที่ ห้อง ยิม ข้าว Raiders ได้ scrimmaging ชั่วโมง. ขณะ นี้ ใน ระหว่าง การ แบ่ง เป็น รถ DeMello คือ การ ร้องเพลง กลยุทธ์. "Guys คุณ ina คน ขี้ ขลาด" เขา กล่าว. คน ลด ลง ลูกบอล และ มัน ทำ poing ยืดหยุ่น! เสียง และ รีด ให้ ผนัง. "Gerald ยึด ลูก" DeMello ไป on. เขา clasped มือ ของ เขา เบื้องหลัง ของ เขา. "ถือ ลูก. OK guys คุณ ใน ปอดลอย. คุณ ได้ รับ หัว ของ คุณ ใน เกม. หัว ของ คุณ ใน เกม. เรา กำลัง จะ ขึ้น กับ ทีม อย่าง จริงจัง ใน Baltimore. พวก เขา ทำ นรก ของ งาน ใน help. นรก ของ งาน. นรก A.. ของ. งาน A.. เรา ต้องการ ผู้นำ บน พื้น. ผู้นำ บน พื้น. ทั้งหมด ที่ เรา ต้องการ ทำ คือ มี. มี. มี. เพื่อ ให้ คุณ ดี ตี แผง. ตี แผง. กระดาน.
ทุก คน nodded. Raiders ข้าว มี Felipe, Reggie คน อิสระ, Yves Jean, Gerald Cox, Melvin McKey วิทยาศาสตร์ Mapp, Gary Saunders, Gil Eagan, Kojo Lockhart, Rodney Jones, Robert Johnson และ Jamal Livingston. Melvin ยาม จุด ที่ เรียก ว่า ปกติ Ziggy. Jamal ศูนย์ ที่ เรียก ว่า การ ยืด. Gerald ผู้ เล่น ยัง ศูนย์ เป็น ที่ รู้จัก กัน เป็น G-Money. ทาง วิทยาศาสตร์ ระวัง จุด จอง เป็น ที่ รู้จัก กัน เป็น Science. ทั้งหมด ของ พวก เขา รู้จัก คุ้นเคย เป็น B ซึ่ง เป็น สั้น สำหรับ bro "," ที่ สั้น ๆ สำหรับ น้อง "." ใน ระหว่าง การ ปฏิบัติ พวก เขา จะ เอาจริงเอาจัง และ focussed. ใน ระหว่าง เกม พวก เขา จะ เร่าร้อน และ รุนแรง เช่น ถ้า ชีวิต depended บน. ก่อน และ หลัง การ แข่งขัน แต่ละ พวก เขา ยืน ใน วงกลม ให้ กอง การ เบื้อง ขวา ของ พวก เขา และ เสียง ร้อง "หนึ่ง สอง สาม ข้าว! สี่, ห้า, หก, ครอบครัว!
ส่วน มาก ของ Raiders อยู่ ใน Bronx หรือ บน Manhattan. ครั้ง หลังจาก เกม, I rode ใน รถ ตู้ กับ รถ โค้ช ผู้ ช่วย เป็น สมาชิก ใน ทีม เขา ลด ลง คืน ที่ บ้าน. บาง พวก เขา อาศัย อยู่ ใน ที่ราบ ของแข็ง ดู โครงการ ที่ อยู่ อาศัย และ บาง ส่วน ใน walkups ว่า อย่าง น้อย จาก ภายนอก ดู เยือกเย็น. ไม่มี ใคร อาศัย อยู่ ใน อาคาร ดี มาก. บาง เด็ก มี ครอบครัว ที่ มา กับ เกม และ การ ตรวจ สอบ schoolwork พวก เขา บาง คน มี ครอบครัว ที่ มี การ ลด ลง กัน. หก ของ สิบ สอง อยู่ กับ แม่ ของ พวก เขา เท่านั้น. Ziggy ชีวิต กับ ลุง ของ เขา และ ห้า คน มี แม่ และ พ่อ ที่ บ้าน. แต่ละ คน มี อย่าง น้อย หนึ่ง คน แห่ง หนึ่ง ใน ชีวิต ของ เขา ที่ จัด ส่ง ให้ เขา เข้า รักษา วินัย ร้ายแรง และ เที่ยว โรงเรียน แคบ. บาง ครั้ง ก็ ไม่ แม่ หนึ่ง Gauchos ตัวอย่าง เช่น ส่ง หมายเลข ของ ผู้ เล่น บาสเกตบอล ให้ โรงเรียน. Coaches และ ครู ฉัน เจอ ที่ ข้าว มี สี ขาว. ส่วน มาก ของ ครู เป็น พี่น้อง คาทอลิก. ทีม บาสเกตบอล มี ทั้งหมด สี ดำ และ ไม่มี สมาชิก เป็น คาทอลิก แต่ แก บอก ฉัน ครั้ง ที่ เขา คิด ของ การ แปลง เนื่องจาก "เป็น คาทอลิก ดูเหมือน ว่า ต้องการ สิ่ง ดีๆ งาม." ปัจจุบัน ยัง ไม่มี การ ถกเถียง ใน Catholic Church เกี่ยว กับ เงิน โรงเรียน ที่ เคย มี นักเรียน คาทอลิก จาก ตำบล รอบ แต่ ตอน นี้ ส่วน ใหญ่ สี ดำ และ ไม่ Catholic, วัตถุประสงค์ ของ พวก เขา ต้อง เลื่อน พร้อม กับ ประชากร เพื่อนบ้าน จาก หนึ่ง ใน บริการ ที่ ค ริ สต จักร ที่ หนึ่ง ใน การ สนับสนุน ให้ เมือง ชั้น. อภิปราย อาจ มี ด้าน ด. ฉัน ได้ ฟัง ว่า ครั้ง หนึ่ง พ่อ เล่น ของ ศรัทธา มุสลิม เป็น เศร้า ที่ ลูกชาย ของ เขา คือ การ coached โดย คน ขาว. แต่ รถ DeMello resisted การ วาด เป็น โต้แย้ง เกี่ยว กับ สิ่ง ที่ ไม่มี ใคร ใน ทีม ที่ ชำระ เคย สนใจ กับ และ วิกฤต ผ่าน ที่สุด. ฉัน ไม่ คิด แข่ง บ่อย มาก ขณะ ที่ ฉัน ใช้ เวลา กับ ทีม งาน. ฉัน คิด เพิ่มเติม เกี่ยว กับ การ ชนะ และ การ สูญ เสีย และ เกี่ยว กับ ชีวิต ของ คุณ อาจ จะ เปลี่ยน จาก ที่ อื่น ๆ หาก คุณ เกิด ขึ้น จะ ดี ที่ เกม.
ผู้ สูงอายุ ใน ทีม มี Yves Jean, Gerald Cox และ Reggie คน อิสระ. Yves ได้ ลง นาม ใน หนังสือ แสดง เจตนา ไป Pitt-Johnstown ซึ่ง เป็น กอง สอง โรงเรียน หนึ่ง Gerald และ Reggie จะ ไป University of South Carolina และ มหาวิทยาลัย เท็ ก ซั ส ตาม ลำดับ ซึ่ง ทั้ง ใน งาน One. Yves ขยาย ตัว ใน ทะเลสาบ สงบ. เขา เป็น มากกว่า คล่องแคล่ว ใน การ ตก ปลา น้ำแข็ง กว่า บาสเกตบอล เมื่อ เขา ย้าย ไป New York แต่ เขา มี ขนาด ใหญ่ และ แข็งแรง และ ได้ เรียน รู้ เกม ดี พอ แม้ เป็น ภาษา ที่ สอง. ปกติ เขา ดู ประหลาด ใจ เป็นสุข เมื่อ เขา ทำให้ การ เล่น ประสบ ความ สำเร็จ. Gerald และ Reggie จะ งาม, อรชร ผู้ เล่น จะ ได้ รับ ดาว ใหญ่ ปี นี้ หาก ไม่ ได้ สำหรับ Felipe. Gerald เป็น dimpled และ ตลก ขบขัน และ คน เจ้าชู้. Reggie มี ความ ยาว หน้า โป๊กเกอร์ เนียน และ เย็น บริบูรณ์. เวลา เขา ดู แข็ง กับ ความ ผิดหวัง ได้ ถูก จุ่ ม. ผม จำ รถ ของ DeMello บอก ฉัน ว่า เมื่อ Reggie เป็น นักเรียน ปี ที่ สอง เขา อดทน รอ เพื่อ Jerry McCullough แล้ว ดาว ระดับ สูง เพื่อ ปล่อย ให้ โรงเรียน เพื่อ ให้ ใน ที่สุด เขา ก็ คน สำคัญ ของ ทีม. แล้ว มา Felipe. Reggie และ Felipe ขณะ นี้ มี ความ สามัคคี สุภาพ ที่ เหมาะ กับ ร่วม กัน ต้องการ ร่าง ตาข่าย กว่า การ แข่งขัน ของ พวก เขา.
ทีม เป็น นิติบุคคล เปลี่ยนแปลง. บาง เด็ก มี เด้ง ใน และ นอก หมู่ เนื่องจาก เกรด ของ พวก เขา. หนึ่ง ใน ผู้ เล่น ได้ มี ปัญหา เกิด ขึ้น อีก ทาง กฎหมาย. แฟน ของ กันและกัน ได้ ทารก ปี ที่ แล้ว และ เนื่องจาก การ ที่ เขา พลาด การ เรียน มาก เพื่อ ให้ เวลา เขา ไม่ สามารถ เล่น ใน ทีม งาน บาง. เมื่อ ฉัน แรก เริ่ม ต้น ที่ ห้อย อยู่ รอบ ๆ ด้วย Raiders, Rodney Jones ไม่ ใน บัญชี ราย ชื่อ ที่ มี วินัย และ มี ปัญหา บาง ปัญหา วิชาการ. บาง ครั้ง ชาย เจ็บป่วย ของ กันและกัน. They practice together almost every day for several hours; they travel together to games and tournaments, which can sometimes last as long as two weeks; and they see each other all day in classrooms, at the Gaucho gym, and on the street. Usually, they have an easy camaraderie. During the other times, as soon as they are done with practice they quickly head their own ways.
“Are you guys listening to me? Are you listening?” DeMello was saying. He was now joined by Bobby Gonzalez, an assistant coach, who was nodding and murmuring “Uh-huh” after everything he said. Gonzalez handed DeMello a basketball. DeMello curled it to his left side, and then held his right hand up, one finger in the air, as if he were checking wind direction. “One more thing. One more thing. If there's one player you guys want to be looking up to right now, I'll tell you who it is.”
“Uh-huh,” Bobby Gonzalez said.
“That guy is Reggie Freeman. Reggie Freeman.” No expression crossed Reggie's face. Felipe, who was standing on the other side of the circle, flexed his neck, rotated his shoulders, and then stood still, a peaceful expression on his face. “Reggie is the most unselfish player here. He is the most unselfish. I want you to remember that. He's grown a lot. That's who you should be looking at. OK”
“Uh-huh.”
DeMello bounced the ball hard, signalling the end of practice. The boys circled and counted: “One, two, three, Rice! Four, five, six, family!” They straggled out of the gym, talking in small groups.
“I never been to Baltimore.”
“Let me ask you something. You think Larry Bird's a millionaire?”
“Larry Bird? ฉัน ไม่รู้. A millionaire. Magic's a millionaire.”
“Magic's a millionaire, and he didn't have fifty-nine cents to buy himself a little hat and now he's going to die. The man's stupid.”
“I don't know if Larry Bird's a millionaire. I do know he's never been to Harlem, and he's never done the Electric Slide.”
Felipe on his development as a player:
“Back in my country, I was just a little guy. I tried to dunk, but I couldn't. I tried and I tried. Then, one day, I dunked. Oh, my goodness. Three months later, I was dunking everything, every way — with two hands, backwards, backwards with two hands. I can do a three-sixty dunk. ง่าย. You know, you jump up backwards with the ball and then spin around while you're in the air — and pow! I'm working all the time on my game. If Coach DeMello says he wants me to work on my ball handling, then I just work at it, work at it, work at it, until it's right. In basketball, you always are working, even on the things you already know.
“When I come to this country, I was real quiet, because I didn't speak any English, so all I did was dunk. On the court, playing, I had to learn the words for the plays, but you don't have to talk, so I was OK My coach used his hands to tell me what to do, and then I learned the English words for it. There aren't too many Spanish kids at school. I know a lot of kids, though. I meet kids from all over the country at tournaments and at summer camps. If you do something good, then you start meeting people, even if you don't want to. Sometimes it's bouncing in my head that people are talking about me, saying good things, and that some people are talking about me and saying bad things, saying, like, 'Oh, he thinks he's all that,' but that's life. That's life. I don't like when it's bouncing in my head, but I just do what I'm supposed to do. I'm quick. I broke the record for the fifty-yard dash when I was in junior high school — I did it in five point two seconds, when the record was five point five seconds. I also got the long-jump record. It feels natural when I do these things. In basketball, I like to handle the ball and make the decisions. I can play the big people, because of my quickness. But I got to concentrate or the ball will go away from me. At basketball camp, I'm always the craziest guy — people always are walking around saying, 'Hey, who's that Dominican clown?' But on the court I don't do any fooling around. I got to show what I got.
“In life, I don't worry about myself. My brother will run defense for me. I got my family. Some kids here, I see them do drugs, messing around, wasting everything, and I see the druggies out on the street, and I just, I don't know, I don't understand it. That's not for me. I got a close family, and I got to think about my family, and if I can do something that will be good for my whole family, then I got to do it. I think about my country a lot — I want to go there so bad. In Santiago, everyone knows about me and wants to see me play now. If I'm successful, the way everyone talks about that, I'd like a big house there in Santiago, where I could go for a month or two each year and just relax.”
After practice, Felipe and I walked down 125th Street in a cold rain. First, he bought new headphones for his tape player from a Ghanaian street peddler, and then we stopped at Kentucky Fried Chicken to eat a pre-dinner dinner before heading home. He was dressed in his school clothes — a multicolored striped shirt, a purple-and-blue flowered tie, and pleated, topstitched baggy black cotton pants — and had on a Negro League baseball cap, which he was wearing sideways and at a jaunty angle. In his book bag were some new black Reebok pump basketball shoes; everyone on the team had been given a pair for the Baltimore tournament. Felipe was in a relaxed mood. He has travelled to and played in big tournaments so often that he now takes them in stride. He has become something of a tournament connoisseur. One of his favorite places in the world is southern France, where he played last spring with the Gauchos. He liked the weather and the countryside and the fact that by the end of the tour French villagers were crowding into the gyms and chanting his name. This particular evening, he was also feeling pleased that he had finished most of the homework he needed to do before leaving for Baltimore, which consisted of writing an essay for American history on Brown v. Board of Education and the Fifteenth Amendment, preparing an annotated periodic table of the elements, and writing two poems for his Spanish class.
One of his poems was called “Los Dientes de Mi Abuela,” which translates as “The Teeth of My Grandmother.” Sitting in Kentucky Fried Chicken, he read it to me: ” 'Conservando la naturaleza se ve en aquella mesa los dientes de mi abuela, que los tenia guardados para Navidad.'” He looked up from his notebook and gestured with a chicken wing. “This is about an old grandmother who is saving her special teeth for Christmas. In my country, it's funny, old people will go around without their teeth. So in the poem the grandmother is saving the teeth for Christmas, when she'll be eating a big dinner. The teeth are brilliant and shiny. Then she gets impatient and uses them to eat a turkey at Thanksgiving — 'GRRRT . . . suena la mordida de la abuela al pavo.' ” The other poem Felipe had written was about a man about to enter prison or some other gloomy passage in his life. It is called “La Primera y 'Ultima Vez . . .” As he began reading it, an argument broke out in front of the restaurant between a middle-aged woman in a cream-colored suit and two little boys who were there on their own. First, the boys were just sassy, and then they began yelling that the woman was a crack addict. She balled up a napkin and threw it at them, shouting, “Why don't you respect your elders? What are you doing out at night all alone? Why don't you get your asses home and watch television or read a fucking book?” Felipe kept reciting his poem, raising his voice over the commotion. When he finished, he said, “It's a sadder poem than the one about the grandmother. I like writing poems. In school, I like to write if it's in Spanish, and I like to draw, and I like math. I'm good at math. I like numbers. How do I write the poems? I don't know how. They just come to me.”
Done with dinner, we went back out onto 125th Street and caught a cab up to Felipe's apartment. The apartment was in a brick walkup, on a block with half a playground, a bodega, some unclaimed auto parts, and the depopulated stillness of urban decay. Walking up the four flights to the apartment, we passed an unchaperoned German shepherd napping in the vestibule, a stack of discarded Chinese menus, and someone's garbage, which had toppled over in a doorway. Felipe took the stairs three at a time. He used to dribble up and down the staircase until the neighbors complained that it was driving them crazy. For that reason and many others, the Lopezes were looking forward to moving as soon as they possibly could. Ironically, Felipe has been discouraged from playing in Puerto Rico this summer, on the ground that the basketball league there has a reputation for attracting prostitutes and drug use, when the fact is that spending the summer in Puerto Rico would help him get out of a neighborhood that attracts prostitutes and drug use.
One reason I decided to go home with Felipe was that I thought it might reveal something I hadn't yet seen in him — impatience or embarrassment at living a very humble life when he has been assured that such a rich and celebrated one is virtually in his grasp. That turned out to be not at all the case. In fact, Felipe loves to have people come over to his apartment. That night, he had invited Coach DeMello and his tutor, Maura Beattie, to drop by. When we arrived, they were already there. So were Mrs. Lopez; Felipe's brother Anderson, who moved to this country last year; Anderson's girlfriend, Nancy; Anthony; and Felipe's father. Felipe's sister, Sayonara, was expected as soon as she was through with a meeting at church. The Lopezes are an exceptionally good-looking and unusually large-scale family. Felipe's father, a construction laborer, is broad-chested, dignified, and well over six feet tall. His mother, Carmen, who works in the Garment District, is leggy and vigorous. She competed in track and volleyball as a girl in the Dominican Republic. That night, she was wearing a long flowered dress and black Reeboks. In the Dominican Republic, the Lopezes had a middle-class life. In this country, that life did not change so much as compress. All its hallmarks — Luis's exacting discipline, Carmen's piety, the children's sense of honor and obligation — came over intact, and then intensified in contrast to the disorder of the neighborhood they found themselves in.
พาร์ ท เมน ต์ Lopez เป็น ชุมชน แออัด ใน ห้อง มืด เล็ก ๆ. One wall in the living room was covered with plaques Felipe had won — among them the Parade All-American High School Boys Award, the Five-Star Basketball Camp Most Promising Player, and the Ben Wilson Memorial Award for Most Valuable Player at ABCD Basketball Camp — and one corner of the room was filled by an old broken television set with what looked like a hundred basketball trophies on top. There was also a new television set, a videocassette recorder, a shelving unit, a huge sofa, a huge easy chair, a huge coffee table, some pretty folk-craft decorations from the Dominican Republic, some occasional tables, big billowy curtains, several floor lamps, and a life-size freestanding cardboard cutout of Michael Jordan. It was an exuberant-looking place. It was also possibly the most crowded place I'd ever been in. The television was tuned to a Spanish soap opera when we walked in, and Maura Beattie and Coach DeMello, were sitting beside it, ignoring the show and eating pizza. The Michael Jordan cutout was propped up behind DeMello, blocking the back door. Anderson and Nancy were squeezed together on the couch, looking at one of Felipe's scrapbooks, and Anthony was pacing around the room and talking to his father, who was reclined in the easy chair. Felipe said hello to his mother and they chatted for a minute in Spanish, and then she led him to a seat at the kitchen table and set a stockpot in front of him that was filled with chicken stew. There seemed to be a lot of people coming and going, and the conversation perked along:
DeMello: “I'll never forget when Anthony brought Felipe to Rice. He couldn't speak a word of English. I thought, How on earth is this kid going to take the entrance exams? Maura, do you remember that?”
Ms. Beattie: “I'ma math teacher. I'm not an English tutor. But I figured this would be something interesting to do. I didn't want the Lopezes to realize I wasn't really a tutor.”
Anthony, walking through the kitchen: “Felipe, are you ready for tomorrow? You got your books with you? You planning to play?”
Nancy, translating for Carmen Lopez: “She says Felipe would rather play than eat. Otherwise, he don't give her no torment.”
DeMello: “You should see the tape of the commercial Felipe and Robert Johnson did for Nintendo. They had a lot of fun, a lot of fun. Someone gave them bad advice, though, and it almost cost Felipe his eligibility. He turned down the money, and the commercial has to stop playing when he gets into college.”
Ms. Beattie: “You want more pizza? Should we get more pizza? Felipe, would you eat more? He doesn't eat. I don't think he eats.”
Nancy: “Would you look at this, all these trophies! Felipe, you got all these trophies?”
Anderson, to Nancy: “One of those is mine. Yeah, really. Nancy, look in the middle of the table and you'll find mine.”
Anthony: “Everything everybody tells you is so beautiful — you know, be on TV, score thirty points, be the MVP, have the fame, all right — but you got to pay attention. There are a lot of rules. The NCAA rule is that no coaches can talk to him while he's a junior. They're willing, they're dying to talk to him, but that's not going to happen. When he's ready, we'll meet and talk and see. I had these dreams to be a great player, and I had my ankle broken, so it was all over for me. Felipe is my chance to see it happen for someone in my family, but it's going to happen the right way.”
Felipe, coming in from the kitchen with Sayonara, just back from church: “Mommy, hey, Mommy, didn't I grow all these inches over here? One day, remember, I went to my closet and found these little pants and I said, 'Mommy, whose pants are these?' They were only this big — just little short pants — and she said, 'Felipe, those are your pants!' I couldn't believe it! I couldn't believe I ever wore those pants! I just looked at them and thought, Oh, my goodness.”
DeMello: “Hey, Felipe, are you ready for tomorrow? Because anyone who isn't ready with their homework done, Brother is going to hear about it, and we're not going to be going to any other tournaments. Are you ready?”
Felipe: “DeMello, I got one thing I got to do tomorrow. I got to type my essay.”
Sayonara: “Felipe, I think you're better at basketball than at typing.”
Nancy, translating for Carmen Lopez: “She says he has to do the essay. She says they're so proud of him, and with the help of God he'll go to the top, he'll be a great dunker. That's what she imagines for him in five years. For now, though, they don't soup him up. He has to do right. They still walk to Felipe — they're not running.”
We drove to Baltimore the next night in a car rented by the tournament sponsors and a beat-up van used by the school. The tournament sponsors were also providing rooms for the whole team in a posh hotel downtown. The following day, after breakfast, the Raiders went for a pregame practice. The Baltimore Arena is big and windy, and it had a depressing effect on the team. They ran some bumbling fast-break drills and then had shooting practice for forty-five minutes, banging the balls against the rim. The clanking sound floated up and away into the empty stands. Coach DeMello called them together toward the end of practice. “I don't know where you guys are,” he said. “I don't know where you are. You got to get your heads here by tonight. By. Tonight. This team, this team is going to give us something. They've got No. 53, he's a beef, he's six-five. Six. ห้า. And there's a fast point guard. He looks really young, he's probably a sophomore, but he does a hell of a job on help. They don't gamble. They get a lot of shots off. They help and recover.” Pause. “Help and recover. Help and recover. And, Felipe, I saw you start to drop your head because you missed some shots. I don't want to see that. I want to see you lift your head and go on. All right, let's head out. I want everybody to relax and be dressed and in my room at 6 pm, understand? Understand? OKOK”
The arena is near Inner Harbor, a fancy shopping development in downtown Baltimore, so everybody walked over there to get some pizza and kill time. Twelve tall black boys, wearing bright yellow-and-green warmups, the pants hanging low and almost sliding off their hips, made for a sight that was probably not usual at Inner Harbor. Shoppers were executing pick-and-rolls to avoid them. In the mall, there were dozens of nice stores open, but the boys seemed reluctant to go into them. We ended up in a sporting-goods shop that specialized in clothes and accessories with college- and professional-team logos. Felipe disappeared down one of the rows. Kojo posted up in front of a rack of jackets, took two down, looked at the price tags, and then put them back. Reggie and Gerald found hats featuring their future colleges. “Yo, I like this one,” Gerald said. “It's fly, but what I really want is a fitted Carolina hat. They only have the unfitted kind.”
Reggie glanced at him and then said, “Why don't you wait till you get to Carolina, man? They going to have everything you want, man, just wait.”
“I don't want to wait.” Gerald put on an unfitted hat — the kind with an adjustable strap across the back — and flipped the brim back. Gary Saunders came over and looked at him. Gary is a sophomore. An air of peace or woe seems to form a bumper around him. Some people think he will eventually be as good as Felipe, or even better. He pulled Gerald's brim and then rocked back on his heels and said, sadly, “I wish I had a hat head. I can't wear a hat. I look dumb in a hat.” Felipe walked by, wearing three hats, with each brim pointing in a different direction. He was smiling like a madman. He admired himself in the mirror and then took the hats off. “I've had enough,” he said to no one in particular. “Now I'm going to my room.”
Some things at the tournament did not bode well. For instance, the program listed the team as “Rice, Bronx, NY” instead of placing the school in Manhattan. Also, Jamal Livingston had decided to shave his head during the afternoon, and the razor broke after he had finished only one hemisphere. The resulting raggedy hairdo made him look like a crazy person. He was so unhappy about it that he told Coach DeMello he wouldn't play, but Science finally persuaded him, saying, “Stretch, you look cool, man. You're down with the heavy-metal crowd now.” The Raiders got their first look at the Southern players as they warmed up. They were big kids, and they looked meaty, heavy-footed, and mean. Damon Cason, the point guard DeMello had warned the Raiders about, had powerful shoulders and a taut body and a merciless look on his face. Beside him, Felipe looked wispy and hipless. Warming up, he was silent and unsmiling. The fans were loud and found much to amuse them. When Jamal stepped onto the court, they began chanting “Haircut! Haircut! Haircut!” and then switched to a chant of “Rice-A-Roni!” and then back to “Haircut!” every time Jamal took a shot.
The game begins, and in the opening moments I focus only on Felipe. Rice wins the tap, but Southern scores nine quick points and looks ready to score more. Three Southern players are guarding Felipe. They struggle after him on the fast breaks, but he slips by and, still skimming along, makes a driving lay-up from the right. Then a fast-break lay-up, off a snappy pass from Ziggy. Then, thirty-two seconds later, a driving lay-up from the left side. The guards are looking flustered and clumsy. Felipe gets a rebound, passes to Reggie, gets the ball back, and then suddenly he drifts upward, over the court, over the other boys, toward the basket, legs scissored, wrists cocked, head tilted, and in that instant he looks totally serene. Right before he dunks the ball, I have the sensation that the arena is silent, but, of course, it isn't; it's just that as soon as he slams the ball down there is a crack of applause and laughter, which makes the instant preceding it seem, by contrast, like a vacuum of sound, a little quiet hole in space.
The final score is Rice 64, Southern 42. Leaving the floor, Felipe is greeted by some of the white men, who have come down to Baltimore to watch his game. One of them comments on how well he played and wants to know what he did all afternoon to prepare. Felipe is mopping his face with a towel. He folds it up and then says, “Oh, my goodness, I didn't do much of anything. I sat in my room and watched 'Popeye' on television and listened to merengue music. I just felt good today.”
The last time I spent with the team was the night before they were to leave on a trip to two tournaments — the Iolani Classic, in Honolulu, and the Holiday Prep Classic, in Las Vegas. The flight to Hawaii was so early that Coach DeMello decided to have the boys sleep at the school. After practice, they spent a few hours doing homework and then ordered in pizzas. Reggie had brought a big radio from home and set it up under a crucifix on the second floor, tuned to a station playing corny soul ballads. Coach DeMello had set up a video player and lent the team his NBA-highlight tapes. “You guys going to keep it together up here?” he said. “Let's keep it together up here.”
One of them yelled out, “Hey, Coach, I got to ask you something. Are there any girls in Hawaii our age?”
Someone told Reggie to turn off the radio, because the music was awful.
Reggie said, “Bro, you bugging.”
“It's stupid, man. Find something better.”
“Get your own radio, bro. Then you can be the dj”
“Reggie Freeman's got a problem.”
“Hey, Gary, where'd you get that shirt?”
“Macy's.”
“Macy's! What, you rich or something?”
“Put on the tape. I want to see Bird and Magic play.”
“Bird's a white guy.”
Gerald turned on the video player and put in the tape.
“Bird could be a purple guy, bro. He's got a game.”
“Here's Magic. This is the gospel, B, so you better listen up.”
They sat in rapt attention, replaying some of the better sections and reciting the play-by-play along with the announcer, Marv Albert. After a few minutes, I realized that Felipe wasn't sitting with us, so I wandered down the hall, looking for him. Except for the vestibule where the boys were camping, the school was still and empty. I went upstairs to the gym. One window was broken, and a shaft of light from outside was shooting in. Someone's jersey was looped over the back of a chair in the corner, and it flapped in the night breeze. I walked from one end of the court to the other. My footsteps sounded rubbery and loud on the hardwood. After a moment, I heard a grinding in the hallway, so I walked back across the court and out to the hall. The elevator door opened, and there was Felipe, his shirttail hanging down, his hat on backward, his hand on the controls.
“Were you looking for me?”
“I was.”
“I don't want to hang with the guys.” He started to let the door slide shut, then pushed it open and leaned against it, grinning. “I just want to fool around. I don't want anyone to find me. I know what I got to do when we get to Hawaii. I just want to go up and down tonight.”
Early the next morning, they left for Hawaii. They had a luau for Christmas, won three out of four games, flew to Las Vegas, ate too much casino food, again won three out of four games, and won a lot of quarters in the slot machines. The blustery, bright day they got back to New York, they celebrated Felipe Lopez's eighteenth birthday.
The rest of the season was a breeze until February, when Gil, Jamal, Kojo, and Rodney were taken off the team on account of bad grades. Still, going into the city Catholic-school championship, the Raiders had a record of nineteen and four. They then played St. Francis and won, 72-54, to get to the quarter-finals, and then beat Molloy, 46-36, to advance to the next round. On a cold night last week, they played Monsignor McClancy and lost in the last few minutes, 39-36, and so their season came to a close. The white men were following Felipe in every game. He had been playing so well and so steadily for the last few months that it now was as if some mystery had lifted off him and he was already inhabiting the next part of his life, in which he gets on with the business of making the most of his talent and polishing his game. In the meantime, the white men started taking note of a few young comers, like Gary Saunders, and also some skinny wisp of a kid at Alexander Burger Junior High. He's only an eighth grader, but he already dunks. They think he's worth watching. What they say is that he might be another Felipe someday.
